Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης. "Απόψε τρώμε... στο σκοτάδι"

Μια ξεχωριστή εμπειρία θα ζήσουν όσοι παραβρεθούν στα «άφωτα δείπνα» που διοργανώνει το Ίδρυμα Προστασίας Τυφλών της Θεσσαλονίκης στις 4-5 Δεκέμβρη. Η Σχολή Τυφλών θα μεταμορφωθεί σε ένα «σκοτεινό» εστιατόριο, στο οποίο δεν θα υπάρχει ίχνος φωτός. Ο στόχος είναι να φωτιστεί η συνείδηση των βλέποντων «πελατών» ως προς τις δυνατότητες των ατόμων με προβλήματα όρασης. Για την ιδιαίτερη αυτή εκδήλωση μίλησε στο tvxs η διευθύντρια του Ιδρύματος, Μ. Μαυροπούλου.


Συνέντευξη στη Δέσποινα Γερασιμίδου

Η Σχολή Τυφλών μετατρέπεται σε εστιατόριο για δύο μέρες;
Ναι, ακριβώς. Οργανώνουμε για το Σάββατο και την Κυριακή, 4 και 5 Δεκεμβρίου μία εκδήλωση που την έχουμε ονομάσει «Άφωτο δείπνο - απόψε τρώμε στο σκοτάδι». Κάνουμε πειραματικά και για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη λειτουργία του γνωστού σε παγκόσμιο επίπεδο «dinner in the dark». Αυτό το δείπνο στο σκοτάδι σχετίζεται με την ανάπτυξη της γευσιγνωσίας σε ένα απόλυτα σκοτεινό περιβάλλον, την εξοικείωση με την τυφλότητα και τη συνειδητοποίηση, ότι οι μερικώς βλέποντες ή ολικά τυφλοί μπορούν εφάμιλλα και ισότιμα με μας να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε δραστηριότητα αυτού του είδους.


Τα τυφλά παιδιά θα συμμετέχουν ενεργά σε όλη αυτή τη διαδικασία;
Βεβαίως. Αυτά θα υποδεχτούν τους καλεσμένους, θα τους πάρουν παραγγελία και θα τους σερβίρουν ένα πλήρες gourmet γεύμα μαγειρεμένο από τους σεφ του Ginger Oil. Ουσιαστικά θα αντιστραφούν οι ρόλοι και για δύο βράδια οι ίδιοι οι τυφλοί θα κάνουν τους τεχνικούς συνοδείας σε βλέποντες. Κι αυτό είναι ένα από τα πράγματα που ευελπιστούμε να μείνουν στους ανθρώπους που θα συμμετάσχουν στην εκδήλωση. Εκτός από το γευστικό και διασκεδαστικό κομμάτι, θέλουμε μέσα από την βιωματική εμπειρία να γνωρίσει ο κόσμος, πώς προσεγγίζει καλύτερα έναν άνθρωπο με πρόβλημα όρασης, πώς τον πιάνει, τι του λέει κλπ. Και τις περισσότερες φορές μαθαίνουμε καλύτερα, όταν περνάμε κι εμείς μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Στο τέλος της κάθε βραδιάς θα τους οδηγήσουν έξω, όπου θα τους προτρέψουν να μοιραστούν, όσοι θέλουν, τις εμπειρίες τους, σαν ένα είδος ανταλλαγής αυτής της βιωματικής εμπειρίας και των συναισθημάτων που τους δημιούργησε αυτή και να γράψουν τις εντυπώσεις τους στο βιβλίο εντυπώσεων. Οι καλεσμένοι μας δε θα φύγουν με άδεια χέρια από αυτή την ξεχωριστή βραδιά στη Σχολή Τυφλών. Θα κρατάνε στα χέρια τους ένα δίπλωμα συμμετοχής, καθώς και το αλφάβητο Braille. Είναι πολύ σημαντικό για μας να διαδώσουμε το αλφάβητο αυτό, το οποίο θεωρούμε, ότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον πολιτισμικά, γιατί αποτελεί έναν άλλο τρόπο επικοινωνίας, ένα άλλο κανάλι επικοινωνίας.


Ένας τυφλός πόσο ανεπτυγμένη έχει την αίσθηση της γεύσης;
Εξ αντανακλάσεως της έλλειψης της αίσθησης της όρασης, έχει πολύ έντονα ανεπτυγμένες όλες τις υπόλοιπες αισθήσεις. Μπορεί όχι ισάξια, αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό σίγουρα αναπτύσσεται πάρα πολύ η ακοή, η οποία τους βοηθάει στον προσανατολισμό. Αυτό μάλιστα θα δουλευτεί πολύ και με τους βλέποντες που θα είναι στο απόλυτο σκοτάδι, γιατί ουσιαστικά η μόνη τους επαφή με το σερβιτόρο θα είναι ο θόρυβος, η ομιλία, οι ήχοι και η ψηλάφηση που θα κάνουν πάνω στο τραπέζι, η ακοή δηλαδή και η αφή.
Πάντως ο τυφλός σε κάθε περίπτωση έχει πολύ πιο έντονη τη αίσθηση της γεύσης απ’ ότι έχουν οι βλέποντες πολύ απλά, γιατί δεν έχει καμία «αίσθηση» του πως είναι εξωτερικά αυτό, το οποίο τρώει. Το φαντάζεται όμως μέσα στο μυαλό του σαν σχήμα, πολλές φορές συνδυάζει τις διάφορες γεύσεις μεταξύ τους ή δίνει συναίσθημα στις γεύσεις, πράγματα που συνήθως οι βλέποντες δεν τα κάνουμε. Ένας τυφλός, για παράδειγμα, μπορεί να συνδυάζει ένα ξινό ή ένα γλυκό φαγητό με την ευφορία ή την ψυχική ανάταση, κάτι το οποίο σε μας περνάει συνήθως απαρατήρητο μέσα στην καθημερινότητα και μόνο, όταν βρεθούμε σ’ ένα πάρα πολύ ωραίο, ρομαντικό ίσως περιβάλλον, θα πούμε στο τέλος «τι ωραία πέρασα απόψε».

Δηλαδή εγώ… στο περίπου θα κόψω το κρέας;
Ναι... και στο κάτω κάτω μπορεί ο οποιοσδήποτε ανά πάσα στιγμή να αφήσει το μαχαιροπίρουνο στην άκρη και να δοκιμάσει να φάει με τα χέρια... δε θα είναι ορατό από κανέναν. Πολλές φορές μέσα στο σκοτάδι απελευθερωνόμαστε.

Και από πού προέκυψε αυτή η ιδέα;
Λένε, ότι προέκυψε από κάποιον Αμερικάνο τυφλό, ο οποίος καλούσε κάθε Κυριακή σε ανάλογες συνθήκες τους οικείους του για να τους κάνει τον τραπέζι και να τους μυήσει στο απόλυτο σκοτάδι, στον δικό του δηλαδή κόσμο, τον κόσμο της τυφλότητας. Έτσι μπόρεσαν εκείνοι να τον καταλάβουν καλύτερα. Αυτή η ιδέα αναπτύχθηκε αργότερα επιχειρηματικά. Την τελευταία δεκαετία υπάρχει μία πολύ μεγάλη άνθιση τέτοιων εστιατορίων, τα οποία αποτελούν πλέον αλυσίδα και είναι γνωστά με την επωνυμία “Dinner in the Dark” ή “Dans le Noir” σε πρωτεύουσες, όπως η Νέα Υόρκη, η Μόσχα, η Μπανγκόγκ, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Λονδίνο κ.ά.

Ευελπιστείτε να το συνεχίσετε;
Ναι, όσο αφορά στην απασχόληση των παιδιών θέλουμε να μπει σε μηνιαία βάση. Είναι και ένα καλό έσοδο για να γίνουν κάποιες ανακατασκευές του οικοτροφείου ή να αγοραστούν διάφορα εξαρτήματα βοηθητικά για την καθημερινότητα των παιδιών. Αλλά γιατί όχι να δούμε και την προοπτική επαγγελματικής αποκατάστασης και διεξόδου κάποιων παιδιών που τους αρέσει η μαζική εστίαση και θα μπορούσαν να το κάνουν επαγγελματικά; Και στα παραδείγματα του εξωτερικού, που ανέφερα πριν, εργάζονται τυφλά παιδιά και πληρώνονται κανονικά και ισότιμα με τους βλέποντες.

Δηλαδή αποκλείεται να δουλέψει σε ένα τέτοιο μέρος ένας άνθρωπος με όραση;
Όχι, δεν αποκλείεται. Μπορούν να δουλέψουν βλέποντες, φορώντας ειδικές κάμερες που μπορούν να διακρίνουν στο σκοτάδι, αλλά συνήθως προτιμώνται τυφλά άτομα και μάλιστα ολικά τυφλά άτομα, γιατί είναι πολύ πιο εξοικειωμένα με το χώρο και όλα αυτά, τα οποία συνεπάγονται το απόλυτο σκοτάδι.

Θα "πέσει" πολύ… άγγιγμα και λέρωμα (γέλια). Πρέπει να φέρουμε κάτι μαζί μας;
Όχι. Την καλή σας διάθεση. Για όλα τα υπόλοιπα θα φροντίσουμε εμείς. Θα δώσουμε εμείς ό,τι χρειάζεται για να μη λερωθείτε, θα έχουμε πάρα πολλές πετσέτες και τα παιδιά θα είναι εκεί συνέχεια για να βοηθούν.

Info
Ώρα προσέλευσης 20:00
Διεύθυνση Βασιλίσσης Όλγας 32
Τηλ. επικοινωνίας 2310-830095

Για να δείτε το άρθρο, όπως δημοσιεύτηκε στο tvxs πατήστε εδώ.

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

"To Lose Lautrec", στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης.



Εμείς είδαμε την παράσταση από την πλευρά... της μουσικής!
της Δέσποινας Γερασιμίδου


  Στην εξαιρετική αυτή παράσταση χαρίζουν τις μουσικές τους, live επί σκηνής, οι δύο μουσικοί του σχήματος ‘Sancho 003’. Ο Φώτης Σιώτας στο βιολί, τη βιόλα και το synthesizer και ο Κώστας Παντελής στις κιθάρες καταφέρνουν να βγάλουν ένα μοναδικό αποτέλεσμα. Μία μοναδική μουσική σύνθεση που έρχεται να παρασύρει με την ατμοσφαιρικότητά της τις ερμηνείες των χορευτών και όλα αυτά εσκεμμένα για να παρασύρουν τους θεατές σε ένα ταξίδι στην περίφημη ‘belle epoque’ του Τουλούζ Λωτρέκ, ένα ταξίδι που στις μέρες μας όλοι χρειαζόμαστε και αναζητούμε…

Συνέντευξη με τον Φώτη και τον Κώστα από το μουσικό σχήμα ‘Sancho 003’

Είστε και οι δύο από τη Θεσσαλονίκη;
Ναι και γνωριζόμαστε από το 1996 περίπου. Ο Κώστας έπαιζε με το συγκρότημα «Πίσσα και Πούπουλα» και μετά με τα «Ξύλινα σπαθιά», εγώ (Φώτης) με τους «Ποδηλάτες» και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Πιο πολλή παρέα αρχίσαμε να κάνουμε, από τότε που δούλευα εγώ (Φώτης) σε ένα ρεμπετάδικο στην Παπάφη, την «Όμορφη Νύχτα» -δεν υπάρχει σήμερα- και το σπίτι του Κώστα ήταν ακριβώς από πίσω… Από τότε λέγαμε, ότι θέλαμε να παίξουμε μαζί, πιο πολύ σαν παρέα, ξέρεις… Μετά που έτυχε να κατέβουμε κι οι δύο στην Αθήνα, το επιχειρήσαμε τελικά.. Το σχήμα μας υπάρχει από το Μάιο του 2007.

… και ονομάζεται Sancho 003. Από τον… Sancho Panza?
Ναι, η ιδέα είναι από τον Δον Κιχώτη. Είπαμε να ονομάσουμε το σχήμα μας Sancho, επειδή μας αρέσει και στους δύο μέσα στο βιβλίο ο χαρακτήρας του Sancho Panza. Είναι πολύ αγαπητός και συμβολίζει διάφορα πράγματα, όπως συντροφικότητα και ανιδιοτελή αγάπη.

Και το 003;
Αυτό προέκυψε κατά τύχη. Όταν κάναμε μία από τις πρώτες μας συναυλίες στην Καστοριά, στείλαμε στους διοργανωτές της βραδιάς κάποια αρχεία με φωτογραφίες που είχαν τα ονόματα 001, 002, 003, … αυτά που μπαίνουν δίπλα στο jpeg. Στην αφίσα τελικά εκτυπώθηκε το Sancho μαζί με το 003, αλλά εμάς μας άρεσε και είπαμε να το κρατήσουμε (γέλια).

Πώς θα χαρακτηρίζατε το είδος της μουσικής που παίζετε;
Είναι δύσκολο να το πει αυτό κανείς στις μέρες μας, που η μουσική έχει τόσο εξελιχθεί και τα είδη και οι άνθρωποι μπλέκονται και βγάζουν πολλές φορές κάτι ξεχωριστό.. Τα όρια δεν είναι τόσο αυστηρά, όσο παλιά.. Θα μπορούσαμε πάντως να πούμε, ότι παίζουμε γενικά ηλεκτρακουστική μουσική, η οποία έχει όμως αρκετές πτυχές, είναι και μελωδική και ατμοσφαιρική.

Σήμερα είναι λες και η ηλεκτρονική μουσική ή, ακριβολογώντας, ο ηλεκτρονικός ήχος πάντα υπήρχε και πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν. Το νιώθετε εσείς αυτό;
Εντάξει, εμείς, δεν μπορούμε να πούμε, ότι είμαστε παιδιά της ηλεκτρονικής μουσικής. Πιο πολύ σε ροκ μπάντες παίζαμε. Κάπως έτσι εξελίσσονται όμως τα πράγματα, με τον ηλεκτρονικό ήχο να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Το στοιχείο όμως που χαρακτηρίζει ουσιαστικά τη δική μας μπάντα είναι, ότι μπορεί να παίζουμε με λούπες, αλλά όλα γίνονται σε πραγματικό χρόνο, real time. Δεν υπάρχουν μαγνητοφωνημένα πράγματα, ούτε υπάρχει κάποιο laptop που να παίζει «μπίτια» για να παίζουμε εμείς από πάνω. Έχουμε ένα δίπολο, κάποια κομμάτια στηρίζονται σε λούπες που τις στήνουμε όμως εκείνη την ώρα, και κάποια είναι πιο ελεύθερα, τα παίζουμε δηλαδή χωρίς λούπες.

Ο καινούριος σας δίσκος έχει τον τίτλο ‘We buy gold’; Μη μου πείτε, ότι κι αυτό το είδατε κάπου, σας άρεσε και το βάλατε…
Όχι.. αυτό είναι από αυτά τα μαγαζάκια που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, συνήθως σε κακόφημες περιοχές και μπορείς να δώσεις το χρυσό σου ρολόι ή οτιδήποτε πολύτιμο και να πάρεις ρευστό… Είναι χιουμοριστικός και σαρκαστικός ο τίτλος του δίσκου για όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Γι’ αυτό και στο εξώφυλλο απεικονίζεται μια αντλία βενζίνης, ενώ στο εσώφυλλο υπάρχει μία φωτογραφία από ενεχυροδανειστήριο…

Πλέον όμως στις μέρες μας, όταν αγοράζεις έναν δίσκο, είναι πραγματικά σαν να αγοράζεις χρυσό… έχει καταντήσει δηλαδή να θεωρείται είδος πολυτελείας… Πώς βλέπετε τις εξελίξεις στη μουσική βιομηχανία;
Στην Ελλάδα οι δισκογραφικές έχουν χάσει πλέον τη δύναμη τους. Ο χρυσός δίσκος έχει πάει πλέον στις 6.000, ενώ 5 χρόνια πριν ήταν στις 30.000. Οι δισκογραφικές κάνουν απεγνωσμένες κινήσεις που κάνει ο πνιγμένος, λίγο πριν πνιγεί. Μόνο η τηλεόραση το συντηρεί αυτό το πράγμα πλέον. Και κάποιες μικρές εταιρίες, που είναι προσπάθειες μερακλήδων, φιλόμουσων που έχουν μικρά label, κάνουν μικρά πράγματα, αλλά δουλεύουν νοικοκυρεμένα.

Και όλη αυτή την επανάσταση βέβαια στη μουσική βιομηχανία έφερε το Myspace και ακολούθησαν όλα τα υπόλοιπα social media, τα οποία έχoυν ουσιαστικά αντικαταστήσει μεγάλο μέρος της δουλειάς που πατροπαράδοτα έκαναν οι δισκογραφικές. Εσάς ποια είναι η στάση σας σε όλο αυτό το παιχνίδι; Παίρνετε μέρος;
Είναι αλήθεια, ότι σήμερα ο κόσμος που θέλει να ακούσει μουσική και να γνωρίσει ένα σχήμα θα μπει στο myspace. Εντάξει παίρνουμε μέρος, όσο μπορούμε. Myspace έχουμε. Το κάναμε, αμέσως αφού ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί και εκεί μπορεί ν’ ακούσει κανείς κάποια κομμάτια από τον πρώτο μας δίσκο. Κατά τα άλλα όμως είναι αρκετά ανενημέρωτο το προφίλ μας, δεν έχουμε βάλει για παράδειγμα όλες αυτές τις παραστάσεις, για τις οποίες έχουμε γράψει μουσική… Είμαστε μεγάλα παρτάλια (γέλια). Και, απ’ ότι καταλαβαίνεις, προφίλ στο facebook δεν έχουμε. Ούτε σαν σχήμα, ούτε οι ίδιοι προσωπικά. Είναι ένα πράγμα που πρέπει συνέχεια να μπαίνεις. Δεν έχουμε τόσο χρόνο να διαθέσουμε και προτιμούμε να ασχολούμαστε με άλλα πράγματα απ’ το να μπαίνουμε στο facebook.. Και τελικά είναι τόσο ωραίο να παίρνεις τηλέφωνο τους φίλους σου και να τους συναντάς.

Ναι, αλλά σήμερα με τα social media μπορείς να ταξιδεύεις τη μουσική σου ανά τον κόσμο, χωρίς να πρέπει να δίνεις το παρόν κάθε φορά, πράγμα που σε δύσκολες εποχές είναι σχετικά δύσκολο…
Αυτό γενικά ισχύει. Ωστόσο στη δική μας περίπτωση τα πράγματα είναι πιο εύκολα, λόγω και της ιδιομορφίας του σχήματός μας. Είμαστε μόνο δύο άτομα και μπορούμε εύκολα να κουβαλήσουμε τον εξοπλισμό μας –τα όργανα και τους ενισχυτές-. Έτσι ούτε θέλει πολύ οργάνωση, ούτε κοστίζει τόσο πολύ να δίνουμε συναυλίες εδώ κι εκεί. Αυτό ήταν κι ευκαιρία για να κάνουμε γύρω στις 40 συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Κάπως έτσι ευελπιστούμε να λειτουργήσει και για το εξωτερικό. Θέλουμε να ταξιδέψουμε με τη μουσική μας σε διάφορες μικρές πόλεις και φεστιβάλ του εξωτερικού που υποστηρίζουν αυτού του είδους τη μουσική, είτε σαν support είτε σαν κύρια εμφάνιση. Γι’ αυτό και ο δεύτερος δίσκος που θα γράψουμε τώρα μετά τις παραστάσεις στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, θα κυκλοφορήσει από μία Βέλγικη εταιρία, την Conspiracy Records, η οποία συνεργάζεται με διάφορες μπάντες στην Ευρώπη κι έτσι υπάρχει η προοπτική, βγάζοντας τον δίσκο να πάμε σε διάφορα μικρά μέρη του εξωτερικού.


Για τα εγχώρια και για λίγες ακόμη παραστάσεις, μπορείτε να απολαύσετε τη μουσική του σχήματος “Sancho 003” στην παράσταση «To Lose Lautrec» στο Βασιλικό Θέατρο, μέχρι και τις 5 Δεκεμβρίου.
Για όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες της μπάντας, εγχώριες και μη, μπορείτε να ενημερώνεστε από το προφίλ στο Myspace, το οποίο ελπίζουμε να ενημερώνουν συχνά πυκνά…
Εμείς δεν έχουμε, παρά να ευχηθούμε καλό ταξίδι στις μουσικές του σχήματος!

Info 
http://www.myspace.com/sancho003

                                                                                                                                  Δέσποινα Γερασιμίδου

Για να διαβάσετε το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στον Rockarolla, πατήστε εδώ.

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

To... Lose Lautrec, στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης


Στο Βασιλικό Θέατρο έχω συνηθίσει να μπαίνω από την πλευρά του δρόμου, της Λεωφόρου Νίκης... Αυτή τη φορά όμως μπήκα από την πλευρά της θάλασσας, τρύπωσα στα καμαρίνια και παρακολούθησα λίγο από τις πρόβες για την παράσταση “To Lose Lautrec”. Σε ένα από τα καμαρίνια και κατά τη διάρκεια της πρόβας, καταφέραμε να κάνουμε με το χορογράφο και χορευτή Δημήτρη Σωτηρίου μία πολύ όμορφη κουβεντούλα γύρω από την παράσταση, αλλά και την χορευτική ομάδα Sinequanon, της οποίας είναι ο ίδιος ένα από τα ιδρυτικά μέλη.

Συνέντευξη στη Δέσποινα Γερασιμίδου



Τι εστί Sinequanon;
Κολεκτίβα που... φέτος ενηλικιώθηκε. Μία ομάδα από επαγγελματίες χορευτές που ανεβάζουμε κατά περιόδους διάφορες παραστάσεις.
Τώρα βρίσκεστε στη Θεσσαλονίκη ενόψει της συνεργασίας σας με το ΚΘΒΕ και της χοροθεατρικής παράστασης στο Βασιλικό Θέατρο με τίτλο “To Lose Lautrec”.
Γιατί αυτό το λογοπαίγνιο; Γιατί να τον χάσουμε, λοιπόν;
Για να τον ξαναβρούμε.
Απαρνιόμαστε δηλαδή ό,τι ξέρουμε για τον Λωτρέκ και βλέπουμε κάτι διαφορετικό;
Αυτό το λογοπαίγνιο με το όνομά του εξαπλώνεται παντού. Όχι μόνο στον Λωτρέκ, αλλά γυρίζει και πίσω σε μας. Να χάσουμε δηλαδή την ταυτότητά μας και να την ξαναβρούμε. Είναι και κάπως σαν ένα κοινωνικό σχόλιο ως προς τις μάσκες που φοράμε εμείς οι άνθρωποι, αλλά και μια προτροπή να βγάλουμε αυτά τα προσωπεία. Άλλωστε και στα καμπαρέ που σύχναζε ο Λωτρέκ, αυτό το πράγμα γινόταν. Μαζεύονταν από ευυπόληπτοι πολίτες μέχρι περιθωριακοί και περνούσαν ωραία, ελεύθερα και χωρίς μάσκες.
Ο Λωτρέκ μπορεί να σύχναζε στα καμπαρέ που έβγαζαν οι άνθρωποι τις μάσκες τους και να ζούσε στη λεγόμενη “belle epoque”... Ωστόσο σήμερα όχι μόνο δύσκολα βγάζουμε τις μάσκες μας εμείς οι άνθρωποι, αλλά ούτε και “belle” θα χαρακτηρίζαμε την εποχή μας.
Είναι πραγματικά οξύμωρο. Όμως... καθόλου ωραία από τη μία, αλλά από την άλλη σε περιόδους κρίσης βρίσκουμε αυτό που έχουμε χάσει, δηλαδή την αλληλεγγύη μας, το να κοιταζόμαστε ξανά στα μάτια. Ουσιαστικά είναι αυτό που θέλει να δώσει και το έργο. Να χάσουμε δηλαδή το βλέμμα μας για να ξαναβρούμε μια νέα και φρέσκια ματιά στα πράγματα και τους ανθρώπους.
Πάντως αποτέλεσμα αυτής της όχι και τόσο “belle epoque”, στην οποία ζούμε, είναι να προτιμούνται τα έργα που έχουν ήδη παιχτεί και άρα έχουν ήδη γίνει οι πρόβες, τα κουστούμια και τα σκηνικά. Στην περίπτωσή σάς “χτύπησε” κάπου αυτή η όχι και τόσο ωραία εποχή;
Λόγω της οικονομικής κρίσης έχουμε κάνει ανακύκλωση σκηνικών και κουστουμιών από το βεστιάριο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος που είναι πλούσιο και έχει πραγματικούς θησαυρούς, κάτι κεντήματα στο χέρι δεκαετίας '50, τα οποία δύσκολα γίνονται σήμερα, γιατί θέλουν πληρωμή για 100 ώρες δουλειάς. Η Κωνσταντίνα βέβαια που ασχολείται με τα κουστούμια -είναι μια “μέλισσα”- και ο Ρίτσαρντ Άντονυ που ασχολείται με τα σκηνικά, τα κουστούμια και τα φώτα προσπάθησαν να ξαναζωντανέψουν όσα για χρόνια δε χρησιμοποιούνταν.
Και… ενώ κάνετε εσείς τις πρόβες σας στο Βασιλικό, λίγα τετράγωνα μακριά, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών στεγάζεται η μεγάλη έκθεση του Τουλούζ Λωτρέκ με πάνω από 170 έργα του. Ποιο διαδέχτηκε ποιο και πόσο βοηθητική είναι η ύπαρξη της έκθεσης στην ίδια πόλη;
Πρώτα ήρθε η έκθεση και μετά εμείς. Το Τελλόγλειο τα είχε ήδη όλα κανονισμένα και μετά μας έκανε ο Σωτήρης Χατζάκης ανοιχτή πρόταση να αναλάβουμε το χοροθέατρο. Εμείς με το που ακούσαμε βέβαια Τουλούζ Λωτρέκ, καρφωθήκαμε. Η ύπαρξη της έκθεσης είναι κάτι πολύ ενθαρρυντικό για μας, καθώς έχει δημιουργήσει όλο αυτό το κλίμα στην πόλη. Αλλά και οι πίνακές του αποτελούν για μας πηγή έμπνευσης, όπως για παράδειγμα το ημιτελές του, γιατί έπρεπε γρήγορα να ζωγραφίσει τις κινήσεις των χορευτριών του καμπαρέ. Αυτές οι γρήγορες γραμμές του κι αυτή η διαφάνεια που έχουν τα σώματά του στην κίνηση είναι για μας πηγή έμπνευσης για να μπορέσουμε κι εμείς να ξεφύγουμε τελείως από το ρεαλισμό και την πύκνωση της κίνησης.
Και... τα επόμενα σχέδια της Sinequanon;
Ως προς τη συγκεκριμένη παράσταση, “To Lose Lautrec”, υπάρχει μια προοπτική να εμφανιστούμε το Γενάρη μέσα στην έκθεση, στο Τελλόγλειο. Γενικότερα όμως το επόμενο σχέδιο της ομάδας είναι... η αποκέντρωση. Υπάρχει ένα παλιό σχολείο σε ένα χωριό της Δράμας, την Καλλιθέα. Ονειρευόμαστε να κάνουμε στον δεύτερο όροφο του σχολείου έναν χώρο, όπου να εργαζόμαστε εμείς μερικούς μήνες το χρόνο και τους υπόλοιπους μήνες να φιλοξενούνται άλλες ομάδες χορού ή και άλλων τεχνών. Είναι ένα όνειρο που θέλει πολλή δουλειά για να πραγματοποιηθεί, αλλά ευελπιστούμε να τα καταφέρουμε. Το σχολείο είναι ένα παλιό κτίριο του 1890, το οποίο έχει εγκαταλειφθεί, γιατί το χωριό δεν έχει πια παιδιά. Στον πρώτο όροφο οι ντόπιοι έχουν κάνει τον πολιτιστικό σύλλογο. Εμάς μας παραχωρούνε τον δεύτερο όροφο που είναι ένας χώρος με υπέροχες αίθουσες, ξύλινα πατώματα και παράθυρα που βλέπουν στο βουνό. Τον χώρο τον γνωρίζουμε, γιατί εκεί κάναμε το καλοκαίρι τις τελευταίες πρόβες μας για την παράσταση “...Ένα ακόμα και φύγαμε...” που ανεβάσαμε στην Καβάλα, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Φιλλίπων.
Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο παιδί που σε αυτή την εποχή που ζούμε θέλει να γίνει χορευτής ή χορεύτρια; Να το κάνει καταρχήν;
Να το κάνει, αλλά να το κάνει με την καρδιά του.
Στην Αθήνα ή αλλού; Και μάλλον... στην Ελλάδα ή αλλού;
Παντού! Ευκαιρίες υπάρχουν παντού και πάντα. Νομίζω εμείς με τους άλλους ανθρώπους φτιάχνουμε το περιβάλλον μας. Δεν είναι κάτι δεδομένο που μας φοριέται αυτό. Είναι, νομίζω, ιδιότητα του νευρικού συστήματος του ανθρώπου, το να φτιάχνει κόσμους.

* Δείτε στο βίντεο μερικά πλάνα από τις πρόβες για την παράσταση “To Lose Lautrec”, η οποία συνεχίζεται για 5 ακόμη βραδιές, 1-5 Δεκεμβρίου του 2010 στο Βασιλικό Θέατρο.
Βασιλικό Θέατρο, Τηλ. Κρατήσεων: 2310 288000
Εισιτήρια
Κανονικό: Πλατεία-Θεωρεία: 20€,
Εξώστης: 15€
Φοιτητικό/Πολυτέκνων: Πλατεία- Θεωρεία: 12€, Εξώστης: 10€
Ομαδικό/ Κάτοχοι κάρτας ΥΠΠΟΤ, ΑΠΘ, ΠΑΜΑΚ, ΟΛΜΕ: Πλατεία- Θεωρεία: 15€, Εξώστης:12€


Κείμενο, Βίντεο και επεξεργασία βίντεο - Δέσποινα Γερασιμίδου



Για να διαβάσετε το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο tvxs πατήστε εδώ.